Want het moet anders

Scholen hebben dromen

Scholen hebben dromen. Scholen kunnen plaatsen zijn waar je graag komt, wat langer blijft en dan niet met hoofdpijn en tranen in de ogen weggaat. Plaatsen waar leerlingen en leerkrachten in hun eigen sfeer en ruimte hun talenten kunnen ontplooien. Waar ouders hun kroost in vertrouwen afleveren. Waar het ondersteunend personeel, inclusief de boekhouder, fluitend aan het werk is.
En waar de installateur niet de deur platloopt met oplapwerk of juist met een grote boog omheen rijdt.

Die dromen zijn te realiseren

Scholen hebben dromen en die dromen zijn te realiseren. We kunnen een ruimtesonde laten landen op een kleine komeet miljoenen kilometers verderop. Dus kunnen we ook goede, mooie, frisse, efficiënte en duurzame schoolgebouwen maken.
Hier om de hoek en overal in het land.

Wordt het dan niet anders?

Genoeg te doen

Gebeurt er niet al genoeg rond 'frisse scholen'?
Al jarenlang zijn de initiatieven en projecten bijna niet te tellen. Met pakweg 10.000 bestaande en 90 nieuw gebouwde scholen per jaar is er ook meer dan genoeg te doen.
Vooral voor installateurs, zou je zeggen. Want vier op de vijf gebruikers klaagt over slechte ventilatie, binnentemperaturen die altijd de verkeerde kant op gaan, bedenkelijke CO2-waarden en tegenwoordig ook fijnstof. Daar zijn allemaal apparaten en andere oplossingen voor...

Genoeg doeners

Als je om je heen kijkt lijkt het alsof iedereen ermee bezig is, op zijn of haar eigen manier. Er is ontzettend veel uitgeknobbeld en ontwikkeld. Het meeste wordt toegepast, met wisselend resultaat. Die apparaten en oplossingen werken maar mondjesmaat.
En als je 'weer iets nieuws' wilt met 'frisse scholen' (of welk etiket je er ook op plakt), stuit je bij de meeste besturen en directies op weerstand. Bij sommige van de wel succesvolle installatiebedrijven stuit je op achterdocht, alsof je de kip met de gouden eieren wilt stelen.

Hoe moet het anders?

Niet met méér van hetzelfde

Waarom lukt het bij al die initiatieven nog steeds niet om schoolgebouwen te maken tot plekken waar het goed toeven en prettig leren is?

De oplossing kan niet liggen in de techniek alleen, want die is wel in orde.
De oplossing kan niet zijn: weer een nieuw initiatief, het zoveelste.

Wel samen

Gesprekken op scholen, met installateurs, adviseurs, beleidsmakers en kennisinstellingen, maar ook de uitgebreide rapportages die in de loop der tijd zijn gemaakt, wijzen allemaal in dezelfde richting:

De oplossing kan alleen liggen in integratie.
In verbinding van het bestaande en ontstaande.
Van alle partijen en alle aspecten in de keten.
Want alles heeft met alles te maken.
Maar waar beginnen we?

Zo gaat dat...

Een basisschool leeft al vijftien jaar in de verwachting van een nieuw gebouw.
De werkelijkheid van nu is een gebouw van zestig jaar oud dat te beroerd in elkaar steekt om warm, droog, tochtvrij, leef- en werkbaar te worden gehouden. Na een dag voor de klas komen sommige leerkrachten met hoofdpijn en ademhalingsmoeilijkheden thuis, als ze al niet regelrecht verkouden zijn van de temperatuurverschillen.

De gemeente schuift de nieuwbouw voor zich uit. In de plannen daarvoor staan niet de gebruikerswensen centraal, maar geld, regels, architectuur en prestige — er moet en zal een sporthal bij de school komen, met de naam van een turnkampioen erop. Ondertussen is het uitstel reden om niet meer te investeren in de oudbouw.

De architect laat de leerkrachten mondjesmaat tekeningen zien: bijvoorbeeld kleuterklassen met fraaie wandhoge open opbergkasten (hoe kunnen die dreumesen dan zelf bij hun leermateriaal?) en met deuren die onpraktisch openen. 'Hij heeft leuke ideeën maar denkt niet aan het gebruik. En de gemeente bepaalt.' Over de klimaatbeheersing durven ze niet eens vragen te stellen.